Waardering voor onderwijs

Het onderwijs staat onder druk.
Recent was er de staking van de leerkrachten in het voortgezet onderwijs. De aanleiding was de belasting van de leerkrachten en de korting op de verlofdagen. Er werden grote woorden gesproken. De huidige minister van onderwijs zou het ambt niet waardig zijn. Duidelijk is dat hier meer aan de hand is. Het gaat om vertrouwen in en waardering voor het vakmanschap van de leerkracht.

In het hoger beroepsonderwijs wordt naar aanleiding van de zaak Inholland en enkele andere kwesties over de kwaliteit van het onderwijs en de verzekering van een deugdelijke toetsing de broekriem aangehaald. Recent is een wetsvoorstel in de ministerraad besproken dat ziet toe op de verscherping van het toezicht in het hbo. Zo zou moeten worden voorkomen dat onterecht diploma’s worden afgegeven.

Ook de universiteiten staan onder druk. Volgens het recent afgesloten hoofdlijnenakkoord met staatssecretaris Zijlstra komen er prestatieafspraken met de afzonderlijke instellingen tot stand over zaken als de vermindering van de uitval, de verbetering van de rendementen en de profilering van het onderzoek.

Deze druk op het onderwijs(stelsel) kan goed en slecht uitpakken. De bestuurders en de docenten kunnen samen met de leerlingen en de studenten de uitdaging aangaan en zo het onderwijs verder verbeteren. Ook al staat het Nederlandse (hoger) onderwijs internationaal goed aangeschreven. Zoals in elke sector valt er wel degelijk winst te behalen. Zo kan de verbinding tussen onderwijs en onderzoek – ook in de bachelor - worden versterkt en ook moet het onderwijs intensiever en uitdagender. In het personeelsbeleid dient de waardering voor onderwijs ook tot uitdrukking te komen. Ik geef daar zelf ook prioriteit aan.
Er is echter ook een afbreukrisico. Dat leidt tot verscherping van de tegenstellingen, meer toezicht, minder ruimte voor de instellingen en voor de docenten. Dat resulteert uiteindelijk in minder vertrouwen in en waardering voor onderwijs. Dat moeten we koste wat kost voorkomen.